Rik Wouters schilderde het gewone leven — een strijkende vrouw, zijn eigen atelier, zijn vrouw Nel — met een warmte en zonlicht die haaks staat op de sombere Vlaamse schilderkunst die ervoor kwam.
Wouters werd geboren in 1882 in Mechelen, als zoon van een beeldhouwer. Hij studeerde aan de academies van Mechelen en Brussel en werkte aanvankelijk zelf als beeldhouwer, voor hij zich meer op schilderen toelegde. Zijn vrouw en muze Nel keert in bijna al zijn werk terug — strijkend, lezend, dromend bij het raam.
Zijn stijl wordt vaak 'Brabants fauvisme' genoemd: felle, pure kleuren, losse, snelle penseelstreken, en een licht dat de hele compositie lijkt te verwarmen. Vergeleken met het Franse fauvisme is Wouters' werk intiemer en huiselijker — geen wilde landschappen, maar het rustige geluk van het dagelijkse leven.
Zijn kleuren voelen aan als een kamer vol namiddagzon.
over Wouters' licht en kleurgebruikBij het uitbreken van de Eerste Wereldoorlog werd Wouters als soldaat gevangengenomen. In het krijgsgevangenkamp ontwikkelde zich een kaakkanker, vermoedelijk verergerd door de erbarmelijke omstandigheden. Hij bleef schilderen en beeldhouwen tot vlak voor zijn dood.
Wouters stierf in 1916, amper 33 jaar oud — zijn carrière duurde nog geen tien jaar. Toch geldt hij vandaag als een van de belangrijkste Belgische schilders van de vroege 20ste eeuw, met werk dat in het KMSKA in Antwerpen een ereplaats krijgt.
Zijn verftechniek is snel en gedurfd: dikke, zichtbare penseelstreken die het licht bijna laten trillen op het doek. Wouters werkte vaak in één sessie, zonder lang te corrigeren, wat zijn werk een spontane, ongepolijste frisheid geeft.