Marianne von Werefkin gaf haar eigen veelbelovende carrière jarenlang op om die van haar partner te ondersteunen — tot ze zelf, op latere leeftijd, uitgroeide tot een van de felste, meest expressieve stemmen van het Duitse expressionisme.
Von Werefkin werd geboren in 1860 in Rusland als dochter van een generaal. Ze werd al op jonge leeftijd geprezen als 'de Russische Rembrandt', tot een jachtongeval haar rechterhand verwondde. Ze verhuisde naar München met haar partner, de schilder Alexej von Jawlensky, en zette haar eigen carrière tien jaar lang opzij om de zijne te bevorderen.
Rond 1906 begon ze opnieuw zelf te schilderen, met een felle, expressieve stijl vol niet-natuurlijke kleuren — paarse luchten, groene gezichten — die emotie boven realisme plaatst. Ze was nauw betrokken bij de oprichting van Der Blaue Reiter, dezelfde kring als Kandinsky, Marc en Klee.
Ze schilderde geen wat ze zag, maar wat een landschap met haar deed.
over Von Werefkins expressieve kleurgebruikTijdens de Eerste Wereldoorlog vluchtte ze naar Zwitserland, waar ze de rest van haar leven in armoede doorbracht, ondanks haar eerdere roem. Ze bleef er niettemin actief kunstenaars ondersteunen en een eigen kunstenaarsgroep mee oprichten.
Von Werefkin stierf er in 1938. Lange tijd vooral herinnerd als 'de partner van Jawlensky', krijgt haar eigen, indringende werk vandaag stilaan de erkenning die het verdient als een van de krachtigste stemmen van het vroege Duitse expressionisme.
Ze werkte voornamelijk met tempera op karton in plaats van olieverf op doek — een snel drogende, minder verfijnde techniek die goed paste bij haar spontane, expressieve werkwijze.