Hugo Simberg schilderde de dood als een tuinman, en een engel als een gewond, hulpeloos wezen dat door gewone jongens gedragen moet worden. Zijn werk is macaber én ontroerend tegelijk — griezelig, maar nooit koud.
Simberg werd geboren in 1873 in Hamina, Finland, als zoon van een kolonel. Hij werd leerling van de bekende Finse schilder Akseli Gallen-Kallela, in diens afgelegen atelier in de wildernis van Ruovesi — een omgeving die Simberg's fascinatie voor volksverhalen, bijgeloof en het bovennatuurlijke alleen maar aanwakkerde. Fins volksgeloof, met zijn geesten, trollen en huisgeesten, vormt een duidelijke ondergrond in bijna al zijn werk.
In 1902 werd Simberg ernstig ziek met hersenvliesontsteking en moest hij een hele winter het bed houden. Net na zijn herstel schilderde hij zijn beroemdste werk: "De Gewonde Engel" — een engel met een verbonden hoofd, gedragen op een brancard door twee sombere jongens, tegen een herkenbaar Helsinks landschap. Niemand weet zeker wat het precies betekent (Simberg legde zijn werk zelden uit), maar het gevoel van kwetsbaarheid, na zijn eigen doodsnabije ervaring, is voelbaar.
Zelfs de dood is bij Simberg geen vijand — hij is gewoon aan het tuinieren.
over "De Tuin van de Dood"
Zijn andere bekende werk, "De Tuin van de Dood," toont drie skeletten in zwarte gewaden die zorgzaam bloemen water geven — een verrassend vredige, haast liefdevolle voorstelling van de dood, in plaats van de gebruikelijke angstaanjagende versie. Simberg zag de dood niet als een einde, maar als een zorgzame overgang. Tussen 1904 en 1906 werkte hij samen met Magnus Enckell aan de fresco's van de kathedraal van Tampere, waaronder een grote versie van net dat werk — al zorgden de slangen en naaktheid in zijn ontwerpen voor behoorlijk wat controverse bij de kerkelijke overheid.
Simberg stierf in 1917, op 44-jarige leeftijd. Zijn "Gewonde Engel" werd in 2006 door het Ateneum-museum verkozen tot Finlands "nationale schilderij" — een teken van hoe diep zijn beeldtaal in de Finse cultuur is doorgedrongen, ondanks (of net dankzij) het ongemakkelijke, macabere karakter ervan.