Henri Rousseau schilderde weelderige jungles vol leeuwen en slangen — zonder ooit een echte jungle gezien te hebben. Zijn hele oeuvre komt uit boeken, dierentuinen en zijn eigen verbeelding.
Rousseau werd geboren in 1844 en werkte het grootste deel van zijn leven als tolbeambte in Parijs — vandaar zijn bijnaam 'Le Douanier' (de douanier). Pas op zijn veertigste begon hij serieus te schilderen, volledig zelfgeleerd, zonder ooit een academie te bezoeken.
Zijn jungletaferelen — weelderige bladeren, felgekleurde bloemen, wilde dieren die tussen de planten opduiken — baseerde hij op bezoeken aan de Parijse Jardin des Plantes (een botanische tuin en dierentuin) en op prentenboeken. Het resultaat is een dromerige, haast kinderlijk-vlakke stijl: geen realistisch perspectief, maar een eigen, in zichzelf logische wereld.
Hij schilderde een jungle die nergens bestond, behalve in zijn eigen hoofd.
over Rousseau's verbeelde natuurCritici lachten zijn werk aanvankelijk weg als amateuristisch en 'fout' — geen correct perspectief, vreemde verhoudingen. Maar net die naïeve directheid trok een jongere generatie kunstenaars aan, waaronder Pablo Picasso, die Rousseau's werk enorm bewonderde en verzamelde.
Rousseau stierf in 1910, arm en grotendeels miskend tijdens zijn leven. Vandaag wordt hij gezien als de grondlegger van de naïeve kunst, en zijn dromerige jungles inspireerden latere surrealisten die net zoals hij een eigen, innerlijke werkelijkheid op het doek zochten.
Hij schilderde met vlakke, scherp omlijnde vormen en weinig schaduw — elk blad, elke vacht wordt afzonderlijk en gedetailleerd weergegeven, zonder atmosferisch perspectief. Dat geeft zijn jungles een haast decoratieve, behangpapier-achtige dichtheid.