Edvard Munch schilderde geen landschappen of gezichten zoals ze eruitzien — hij schilderde hoe angst, jaloezie en eenzaamheid aanvoelen, met kleuren en lijnen die letterlijk lijken te trillen.
Munch werd geboren in 1863 in Noorwegen. Zijn jeugd werd zwaar getekend door ziekte en dood: zijn moeder stierf aan tuberculose toen hij vijf was, zijn oudere zus op haar vijftiende aan dezelfde ziekte. Die vroege confrontatie met verlies en sterfelijkheid blijft een terugkerend thema in vrijwel zijn hele oeuvre.
Zijn bekendste werk, vaak 'De Schreeuw' genoemd, toont een figuur die zich vasthoudt aan zijn hoofd terwijl de lucht en het landschap achter hem lijken te golven — Munch beschreef zelf hoe hij op een wandeling plots een 'oneindige schreeuw door de natuur' voelde. Het is geen letterlijke schreeuw die je ziet, maar de weergave van een intense, existentiële angst.
Hij schilderde niet wat hij zag, maar wat hij voelde toen hij keek.
over Munch's expressionistische aanpakMunch worstelde zijn hele leven met angst, depressie en alcoholmisbruik, en werd in 1908 zelfs enkele maanden opgenomen na een zenuwinzinking. Na die periode werd zijn werk kleurrijker en iets rustiger, al bleef de emotionele intensiteit een constante.
,_Munchmuseet.jpg?width=900)
Hij stierf in 1944 in Noorwegen, en liet zijn volledige oeuvre na aan de stad Oslo — meer dan 1100 schilderijen en duizenden tekeningen, die vandaag het Munchmuseum vullen.
Zijn penseelstreken zijn lang en golvend en lopen vaak door de hele compositie — lucht, water en figuur vormen zo één bewegende massa. Zijn kleurkeuzes zijn zelden natuurgetrouw; ze volgen de emotie van het moment, niet de werkelijkheid.