Piet Mondriaan reduceerde de wereld tot rechte lijnen en drie kleuren — geen bomen, geen gezichten, enkel zwarte lijnen en vlakken rood, blauw en geel. Voor hem was dat net de zuiverste waarheid.
Mondriaan werd geboren in 1872 in Amersfoort en begon zijn carrière als traditioneel landschapsschilder. Onder invloed van het kubisme in Parijs (1912) en zijn interesse in theosofie (een spirituele stroming die op zoek was naar universele, achterliggende waarheden) evolueerde zijn werk stap voor stap naar volledige abstractie.
In 1917 richtte hij samen met Theo van Doesburg de kunstenaarsgroep en het tijdschrift De Stijl op. Zijn stijl, het neoplasticisme, gebruikt uitsluitend horizontale en verticale zwarte lijnen en vlakken in de primaire kleuren rood, blauw en geel, plus wit, zwart en grijs — een bewuste beperking om tot de 'essentie' van vorm en kleur door te dringen.
Hij geloofde dat een rechte lijn dichter bij de waarheid staat dan een boom.
over Mondriaans neoplasticismeMondriaan vluchtte in 1938 voor het oprukkende nazisme naar Londen, en verhuisde in 1940 naar New York. De energie en het jazzritme van de stad inspireerden zijn laatste werken, die net iets losser en dynamischer worden dan zijn eerdere, strengere composities.
Hij stierf in 1944 in New York. Zijn strakke rasterstijl beïnvloedde niet enkel schilderkunst, maar ook architectuur, meubeldesign en mode — tot op vandaag duiken 'Mondriaan-ruiten' op in kleding en interieurontwerp.
Mondriaan werkte extreem traag en nauwkeurig: hij paste de dikte van elke zwarte lijn en de exacte verhouding van elk kleurvlak wekenlang aan, tot de compositie perfect in balans aanvoelde — geen enkele lijn staat toevallig waar ze staat.