Amedeo Modigliani rekte gezichten en lichamen uit tot lange, gladde vormen — geen anatomische fout, maar een eigen, herkenbare visuele taal die stilte en afstand uitdrukt.
Modigliani werd geboren in 1884 in Livorno, Italië, in een Joodse familie. Al vroeg werd hij ernstig ziek (tyfus, later tuberculose), wat hem een levenslang kwetsbare gezondheid gaf. Hij verhuisde in 1906 naar Parijs, waar hij zich aansloot bij de bohemien-kunstenaarswereld van Montmartre en Montparnasse.
Zijn portretten zijn onmiddellijk herkenbaar: langgerekte gezichten, amandelvormige ogen (vaak zonder pupillen — leeg en naar binnen gekeerd), lange nekken, gladde huid zonder veel textuur. Die vervorming maakt zijn figuren tegelijk elegant en er ongenaakbaar, bijna maskerachtig — beïnvloed door zijn interesse in Afrikaanse maskers en beeldhouwkunst.
Zijn figuren kijken je aan zonder je echt aan te kijken.
over Modigliani's lege, amandelvormige ogenModigliani leidde een roerig leven vol armoede, drank- en drugsgebruik, wat zijn toch al fragiele gezondheid verder ondermijnde. Tijdens zijn leven verkocht hij weinig werk en kreeg hij nauwelijks erkenning.
Hij stierf in 1920 op 35-jarige leeftijd aan tuberculose-meningitis. Zijn partner Jeanne Hébuterne, negen maanden zwanger, pleegde de dag na zijn dood zelfmoord. Pas na zijn dood steeg de waarde en waardering van zijn werk enorm — vandaag behoren zijn portretten tot de duurst verhandelde kunstwerken ter wereld.
Zijn verflagen zijn dun en glad, met weinig zichtbare textuur — een gladheid die zijn figuren iets afstandelijks en beeldhouwkunstigs geeft. De achtergrond blijft vaak leeg of eenvoudig, zodat alle aandacht naar de vervormde lichaamsvorm gaat.