Paul Klee bouwde zijn werk op zoals een kind zou tekenen als het ook alles wist over kleurtheorie — speels en naïef ogend, maar met een precieze, doordachte constructie erachter.
Klee werd geboren in 1879 bij Bern in Zwitserland, in een muzikale familie — hij was zelf een begaafd violist en overwoog lang een muziekcarrière voor hij voor de schilderkunst koos. Die muzikale achtergrond is voelbaar in zijn werk: composities die ritmisch en herhalend aanvoelen, bijna als een partituur van vormen en kleuren.
Vanaf 1921 doceerde Klee aan het Bauhaus, de invloedrijke Duitse kunst- en designschool, waar hij samen met Kandinsky lesgaf over kleur, vorm en compositie. Zijn werk combineert kinderlijke eenvoud (simpele vormen, speelse lijnen) met een strenge, bijna wiskundige beheersing van kleurverhoudingen.
Een lijn is een punt dat is gaan wandelen — dat is hoe Klee zelf tekenen omschreef.
Klee's eigen definitie van tekenenIn 1933 werd Klee door de nazi's als 'entartete Kunst' (ontaarde kunst) bestempeld, ontslagen uit zijn Duitse leerstoel, en gedwongen terug te keren naar Zwitserland. Kort daarna werd hij ernstig ziek met een zeldzame huidaandoening (sclerodermie), die zijn laatste levensjaren zwaar tekende.
Klee bleef tot aan zijn dood in 1940 productief — zijn laatste werken worden donkerder en persoonlijker, maar behouden dezelfde speelse helderheid van vorm die zijn hele oeuvre kenmerkt.
Hij bouwde zijn composities vaak op als een raster van kleurvlakken, elk zorgvuldig gekozen volgens zijn eigen kleurtheorie. Zijn lijnen zijn dun en precies, bijna als een technische tekening, maar met een speelse, dromerige inhoud.