Paul Gauguin verliet Parijs voor Tahiti, op zoek naar een wereld die nog niet 'bedorven' was door de moderne beschaving — en schilderde die in felle, platte kleurvlakken die niets meer te maken hadden met Europese schilderkunst.
Gauguin werd geboren in 1848 in Parijs en werkte jarenlang als succesvolle beursmakelaar, tot de beurscrash van 1882 hem ertoe bracht zich volledig aan de kunst te wijden. Hij liet zijn vrouw en kinderen achter en trok naar Bretagne, Martinique en uiteindelijk, in 1891, definitief naar Tahiti.
Zijn stijl, het synthetisme, gebruikt platte, felle kleurvlakken zonder realistische schaduw, omlijnd door duidelijke contouren — meer geïnspireerd op volkskunst en niet-Westerse tradities dan op de Europese schildertraditie van licht en perspectief.
Hij schilderde geen Tahiti zoals het was, maar zoals hij hoopte dat het zou zijn.
over Gauguins geïdealiseerde TahitiGauguins tijd in Tahiti en later de Marquesaseilanden was geen paradijs zoals hij het schilderde: hij leefde in armoede en ziekte, en zijn relaties met jonge lokale meisjes worden vandaag terecht kritisch bekeken als onderdeel van een koloniale machtsverhouding. Zijn kunst idealiseerde een wereld die hij zelf mee verstoorde.
Hij stierf in 1903, eenzaam en berooid. Pas na zijn dood groeide de erkenning voor zijn experimentele kleurgebruik, dat een directe invloed had op latere kunstenaars als Matisse en Picasso.
Hij omlijstte zijn kleurvlakken met dikke, donkere contouren — een techniek die 'cloisonnisme' genoemd wordt, vernoemd naar een emailleertechniek waarbij metalen draadjes de kleurvakken scheiden.