Čiurlionis schilderde geen landschappen of portretten, maar muziek zelf — composities die hij letterlijk "sonates" en "symfonieën" noemde, alsof je naar geluid kon kijken.
Hij werd geboren in 1875 in een klein dorp in Litouwen, toen nog onderdeel van het Russische Rijk. Als kind al muzikaal begaafd, studeerde hij eerst compositie in Warschau en Leipzig, en werkte jarenlang uitsluitend als componist voor hij, pas op zijn vroege dertigste, ook begon te schilderen.
_-_1904_-_5,_Varsuva.jpg?width=900)
Die dubbele achtergrond is voelbaar in al zijn werk: hij bouwde schilderijen op zoals een componist een muziekstuk opbouwt — met herhalende motieven, ritme, en een structuur in "delen", net als een sonate. Sommige van zijn bekendste reeksen dragen dan ook letterlijk muzikale titels: Allegro, Andante, Scherzo, Finale.
_-_1907,_Druskininkai.jpg?width=900)
Zijn werk toont geen werkelijke plekken, maar innerlijke, kosmische landschappen — bergen die zweven, hemellichamen die spreken.
over Čiurlionis' symbolische beeldtaalZijn onderwerpen zijn zelden herkenbaar als "iets": kosmische landschappen, zwevende figuren, sterrenhemels, mythische koningen — een visuele taal die dichter bij droom en muziek staat dan bij de zichtbare wereld.
_-_1907.jpg?width=900)
Hij werkte razendsnel en extreem productief: in amper vijf jaar tijd (1905-1910) schilderde hij meer dan 300 werken, naast zijn muzikale composities. Die opgejaagde productiviteit hing samen met een verslechterende geestelijke gezondheid.
In 1910 werd hij opgenomen in een psychiatrische instelling nabij Warschau, waar hij in 1911 stierf aan een longontsteking, amper 35 jaar oud. Litouwen erkent hem vandaag als een nationale culturele held — zijn werk vormde mee de basis van de moderne Litouwse identiteit, en het Nationaal Čiurlionis Museum in Kaunas is aan hem gewijd.